materiały partnera
Remont to moment, w którym oba warianty są jeszcze otwarte. Przed malowaniem da się przenieść gniazdko i doprowadzić przewód do oświetlenia w szafie. Można też zaplanować listwy przypodłogowe tak, żeby nie kolidowały z zabudową. Po zakończeniu prac wybór zwykle zawęża się do mebla, który zmieści się w tym, co już jest.
Szafa wnękowa, nazywana też zabudową, powstaje na wymiar konkretnego miejsca. Wypełnia je od podłogi do sufitu oraz od ściany do ściany. Często nie ma własnych boków ani pleców, bo ich rolę przejmują ściany pomieszczenia. Front tworzą drzwi przesuwne albo skrzydłowe. Po montażu zabudowa staje się częścią mieszkania i przy przeprowadzce zwykle zostaje na miejscu.
Szafa wolnostojąca to kompletny mebel z bokami, plecami, dnem i wieńcem. Stoi przy ścianie, ale nie potrzebuje jej do zachowania sztywności. Można ją więc przestawić, rozebrać i zabrać do innego mieszkania. Między taką szafą a sufitem zostaje zwykle pas wolnej przestrzeni, na którym osiada kurz, chyba że producent przewidział nadstawkę.
Pomiędzy tymi wariantami mieszczą się szafy systemowe. Składają się z gotowych modułów ustawianych obok siebie, a część systemów pozwala domknąć je blendami do ścian i sufitu. Z zewnątrz wyglądają wtedy jak zabudowa, a przy przeprowadzce dają się rozebrać jak zwykły mebel.
Zabudowa wnękowa ma przewagę wszędzie tam, gdzie gotowy mebel zostawiłby niewykorzystane miejsce. Dotyczy to wnęk o nietypowej szerokości i przestrzeni pod skosem na poddaszu. Podobnie jest z fragmentami przedpokoju między ścianą a ościeżnicą oraz z pokojami z wysokim sufitem. W takich wnętrzach szafa do sufitu mieści wyraźnie więcej niż model o typowej wysokości.
Drugim argumentem są nierówne ściany. W starszych budynkach narożniki rzadko mają kąt prosty, a ściany odchylają się od pionu. Szafa na wymiar wyrównuje te odchyłki listwami i blendami dociętymi na miejscu. Mebel wolnostojący zostawia przy takiej ścianie szczelinę o zmiennej szerokości.
Trzeci argument dotyczy mieszkań, w których właściciele zostają na długo. Zabudowa wykonana podczas remontu służy przez lata i nie wymaga przestawiania przy kolejnych zmianach w pokoju. Wymaga za to wcześniejszej decyzji. Pomiar odbywa się dopiero po wykończeniu ścian i podłogi, a produkcja na zamówienie trwa zwykle dłużej niż dostawa gotowego mebla.
Szafa wolnostojąca lepiej sprawdza się w mieszkaniu wynajmowanym i przy planach przeprowadzki w ciągu kilku lat. Pasuje też do remontu, który ma się skończyć w krótkim terminie. Mebel da się kupić na samym końcu prac, gdy wiadomo już, ile miejsca zostało po ułożeniu podłogi i zawieszeniu grzejników.
Wolnostojąca szafa daje też swobodę zmian. Po kilku latach można ją przenieść do innego pokoju, zamienić miejscami z komodą albo oddać, gdy sypialnia zmieni przeznaczenie. Zabudowa takich ruchów nie przewiduje, a jej demontaż zwykle kończy się naprawą ścian w miejscach mocowań.
Ograniczeniem pozostaje pojemność. W tej samej wnęce wolnostojąca szafa pomieści mniej ubrań. Mebel nie dochodzi do sufitu, a jego boki i plecy zabierają kilka centymetrów szerokości i głębokości. Wysoką szafę wolnostojącą przykręca się do ściany kątownikami. Chroni to przed przewróceniem przy otwieraniu drzwi, zwłaszcza w domu z małymi dziećmi.
Oba rodzaje szaf różnią się wyglądem, ale także momentem i sposobem, w jaki trafiają do mieszkania.
| Cecha | Szafa wnękowa | Szafa wolnostojąca |
| Wykorzystanie miejsca | od podłogi do sufitu i od ściany do ściany | zostaje pas nad szafą i szczeliny przy ścianach |
| Nierówne ściany i skosy | dopasowanie listwami i blendami na miejscu | mebel ma własny, prostokątny obrys |
| Moment zakupu w remoncie | decyzja przed instalacjami, pomiar po wykończeniu ścian i podłogi | zakup na końcu prac |
| Przeprowadzka | zwykle zostaje w mieszkaniu | jedzie razem z właścicielem |
| Zmiana ustawienia | niemożliwa bez demontażu | możliwa w każdej chwili |
| Kurz | brak wolnej przestrzeni nad meblem | osiada na wieńcu, jeśli szafa nie ma nadstawki |
Zabudowa ma więc przewagę pojemności i dopasowania, a szafa wolnostojąca – elastyczności i terminu. Szafa systemowa z blendami częściowo łączy obie zalety.
Rodzaj drzwi wpływa na wybór szafy równie mocno jak jej konstrukcja, bo decyduje o miejscu potrzebnym przed frontem. Drzwi skrzydłowe po otwarciu zajmują pas podłogi mniej więcej tak szeroki jak samo skrzydło. W wąskim przedpokoju albo w sypialni, w której łóżko stoi blisko ściany z szafą, takiego pasa często brakuje.
Drzwi przesuwne nie wychodzą poza obrys szafy, ale zabierają miejsce w inny sposób. Tory i skrzydła zajmują zwykle kilka centymetrów głębokości. Szafa z drzwiami przesuwnymi jest więc nieco głębsza od modelu ze skrzydłowymi o tym samym wnętrzu. Przy dwóch skrzydłach widać naraz tylko połowę wnętrza, dlatego podział półek i drążków dobrze jest dopasować do podziału frontu.
Głębokość wnętrza wyznacza wieszak. Ubrania zawieszone na drążku potrzebują zwykle około 55–60 cm. Cała szafa z drzwiami przesuwnymi ma wtedy około 60–65 cm. Płytsza szafa, o głębokości około 35–45 cm, mieści półki i wieszaki wysuwane prostopadle do frontu. Klasyczny drążek na całej szerokości się w niej nie zmieści.
Decyzję o rodzaju szafy podejmuje się najlepiej przed pracami elektrycznymi i wykończeniowymi. Zabudowa zależy bowiem od kilku elementów ukrytych w ścianach i podłodze. Pięć z nich sprawdza się jeszcze przed tynkami.
Gniazdka i włączniki we wnęce. Te, które znalazłyby się za frontem zabudowy, przenosi się poza jej obrys.
Przewód do oświetlenia wnętrza szafy. Doprowadzony przed malowaniem nie wymaga później kucia ani listew na ścianie.
Grzejnik, kratka wentylacyjna i otwory rewizyjne instalacji. Żaden z tych elementów nie powinien zostać zamknięty za drzwiami szafy.
Ściana zewnętrzna. Szafa przylegająca do zimnej ściany bywa miejscem skraplania się wilgoci, dlatego zostawia się za nią szczelinę albo wybiera inną ścianę.
Podłoga i listwy przypodłogowe. Przy panelach pływających zabudowy zwykle nie przykręca się przez panel do podłoża, bo podłoga musi zachować swobodę pracy. Listwę w miejscu szafy pomija się albo uwzględnia przy pomiarze.
Pomiar zabudowy wykonuje się dopiero po wykończeniu ścian i ułożeniu podłogi. Tynk, gładź i grubość paneli zmieniają wymiar wnęki o centymetry, które przy meblu na wymiar mają znaczenie.
Z opisu produktu trudno ocenić, jak pracują drzwi przesuwne, czy skrzydło domyka się bez odbicia i jak wysuwa się szuflada pełna ubrań. Te cechy widać dopiero przy meblu. Przy drzwiach przesuwnych liczy się płynność jazdy po torze i hamulec domykający. Przy długich półkach ważna jest ich sztywność, bo cienka płyta z czasem ugina się pod ciężarem. Wyposażenie wnętrza, czyli kosze, szuflady i wieszaki na spodnie, lepiej zestawić z listą własnych ubrań niż z wizualizacją.
Kilka konstrukcji obok siebie można obejrzeć w salonach meblowych i pracowniach mebli na wymiar. Pozwalają na to też centra wyposażenia wnętrz, w których pod jednym dachem działa wiele salonów. W katalogu Galerii Wnętrz Domar szafy mają osobną kategorię, w której zebrano oba podejścia. Ułatwia to przejście od ogólnego pytania, jak wybrać szafę do sypialni, do porównania konkretnych konstrukcji, frontów i wyposażenia wnętrza.
Przy oglądaniu szaf przydają się wymiary wnęki zmierzone w kilku punktach, wysokość sufitu i zdjęcie ściany z gniazdkiem, grzejnikiem albo skosem. Na tej podstawie łatwiej ocenić, czy w danym miejscu stanie mebel wolnostojący, czy potrzebna będzie zabudowa.
Wybór między szafą wnękową a wolnostojącą zależy zwykle od czasu, miejsca i harmonogramu remontu. Zabudowa ma sens w mieszkaniu, w którym właściciele zostają na lata. Za meblem na wymiar przemawiają też wnęka, skos albo krzywa ściana. Zabudowa wymaga jednak decyzji przed instalacjami i pomiaru po wykończeniu.
Gdy te czynniki przemawiają za różnymi rozwiązaniami, wyjściem bywa szafa systemowa domknięta blendami. Zajmuje wnękę prawie tak dobrze jak zabudowa, a przy przeprowadzce daje się rozebrać i ustawić w nowym mieszkaniu.
Artykuł sponsorowany
