freepik
Podręcznik porządkuje treści i stanowi solidną podstawę nauki, jednak dopiero kontakt z różnymi formami zadań pomaga uczniowi głębiej utrwalić wiadomości. Zróżnicowane materiały uruchamiają naturalny mechanizm powtarzania, który – jak podkreślają neurodydaktycy – sprzyja przenoszeniu informacji do pamięci długotrwałej. W takiej pracy uczeń nie tylko rozwiązuje kolejne zadania, lecz także rozwija elastyczne myślenie i stopniowo odkrywa, jak uczyć się naprawdę skutecznie.
Wybierając dodatkowe narzędzia, zwróć uwagę na to, czego uczeń potrzebuje tu i teraz. Jednym brakuje wprawy w rozwiązywaniu zadań egzaminacyjnych, inni mają kłopot z koncentracją, jeszcze inni – z technikami pamięciowymi. Dlatego warto wprowadzać materiały uzupełniające o różnym charakterze.
Regularna praca z zadaniami egzaminacyjnymi to najskuteczniejszy sposób na zmniejszenie stresu i przećwiczenie schematów rozwiązań. Seria „Zadania z odpowiedziami” Operonu umożliwia samodzielną weryfikację postępów. Dzięki tym repetytoriom uczeń wie, na którym etapie popełnia błędy i co wymaga poprawy. Arkusze egzaminacyjne pozwalają natomiast sprawdzić realne tempo pracy, a to aspekt, który często decyduje o wyniku egzaminu.
Zwięzłe przypomnienie treści z wielu lat nauki porządkuje wiedzę i ułatwia jej powtórzenie. Uczniowie chętnie korzystają z serii publikacji „Teoria do egzaminu”, bo pozwalają one szybko uzupełnić braki. To także idealna baza do tworzenia własnych notatek.
Cyfrowa Platforma Operon udostępnia teorię w pigułce, zadania krok po kroku, filmy oraz arkusze wraz z rozwiązaniami. To świetne narzędzie pozwalające, by uczeń pracował krócej, ale efektywniej dzięki korzystaniu z multimediów, które pobudzają uwagę i wspierają pamięć wzrokową oraz słuchową. Co ważne – Platforma jest bezpłatna, więc można z niej korzystać bez ograniczeń.
Dodatkowe materiały dydaktyczne (https://sklep.operon.pl/ortograffiti/pomoce-dydaktyczne.html) mają szczególne znaczenie w przypadku uczniów z dysleksją, dysortografią czy dyskalkulią. Podręcznik bywa dla uczniów z tymi trudnościami za trudny lub zbyt jednolity, dlatego potrzebują oni narzędzi polisensorycznych – angażujących wzrok, słuch, ruch.
Metoda Ortograffiti została zaprojektowana właśnie z myślą o takich uczniach. Tworzą ją zeszyty ćwiczeń, pomoce terapeutyczne i rozwiązania wspierające rozwój funkcji percepcyjno-motorycznych. Zawarte w tych materiałach ćwiczenia są krótkie, różnorodne i skonstruowane tak, by przełamywać schematy i budować poczucie sukcesu. Co roku korzystają z nich tysiące uczniów, a Polskie Towarzystwo Dysleksji rekomenduje Ortograffiti jako skuteczne narzędzie terapeutyczne.
Dla młodszych dzieci świetnie sprawdzają się materiały takie jak „Czytam z Bratkiem” czy karty Ortobratki. Budują one nawyk czytania i utrwalają zasady ortografii przez zabawę. Dla starszych uczniów, w wieku 13–18 lat, dobre efekty przynosi praca z seriami rozwijającymi czytanie ze zrozumieniem, pisownię trudnych wyrazów czy grafomotorykę. Wszystkie te materiały odpowiadają na konkretne potrzeby edukacyjne i pozwalają nie tylko nadrobić braki, lecz także przygotować się do sprawdzianów czy egzaminów w sposób bardziej świadomy.
Aby dodatkowe materiały przyniosły efekt, trzeba je odpowiednio wkomponować w codzienną rutynę.
Zacznij od diagnozy: Czego uczeń potrzebuje najbardziej? Więcej teorii, praktyki, pracy z tekstem, a może wsparcia w koncentracji?
Ustal rytm: Krótkie, regularne sesje, nawet 15 minut dziennie, przynoszą większe efekty niż sporadyczne, długie powtórki.
Dbaj o różnorodność: Jednego dnia rozwiązujcie arkusz, drugiego – ćwiczenia Ortograffiti, a trzeciego – obejrzyjcie film z wyjaśnieniem trudnego zagadnienia.
Wprowadzaj elementy samooceny: Stosujcie checklisty, krótkie podsumowania czy zaznaczanie postępów w zeszytach. Dzięki temu uczeń zauważy, jak wiele już potrafi, a to najlepsza motywacja.
Wspieraj w budowaniu nawyków: Regularność, cicha przestrzeń do pracy, krótkie przerwy techniczne to drobne elementy, które zwiększają efektywność uczenia się.
Taka strategia łączy trzy kluczowe filary skutecznej nauki: systematyczność, różnorodność bodźców i poczucie sprawczości. Podręcznik daje strukturę, ale dopiero dodatkowe narzędzia sprawiają, że uczeń uczy się świadomie, aktywnie i z coraz większą łatwością.
