Ja tym żyję! – mówi Kewin Prymas z Ostrzeszowa, Mistrz Polski Służb Mundurowych w Kickboxingu

Rozmowa z Kewinem Prymasem z Ostrzeszowa, zdobywcą dwóch tytułów Mistrza Polski Służb Mundurowych w Kickboxingu 

Kewin Prymas, reprezentant Kick Boxing Club ma za sobą kolejny udany start zdobywając dwa tytuły Mistrza Polski Służb Mundurowych w Kickboxingu, podczas którego stoczył aż 4 walki. Razem z Kewinem porozmawialiśmy o jego olbrzymim sukcesie, ale nie tylko.

Zdobył Pan ostatnio dwa tytuły Mistrza Polski Służb Mundurowych w Kickboxingu.  W jednym z wywiadów wspomniał Pan, że dużym wyzwaniem był powrót do kategorii wagowej do 86 kg.

- Zazwyczaj walczyłem w kategorii do 91 kg. Jest to trochę trudniejsza i cięższa kategoria, dlatego już jakiś czas temu myślałem o zmianie i sprawdzeniu, jak będę się czuł w niższej wadze. Myślę, że już tak zostanie. Zawsze miałem trochę problemów ze zrobieniem odpowiedniej wagi, ale jeżeli będę pilnował wszystkiego tak, jak w ostatnich miesiącach, to w walkach amatorskich będę w stanie regularnie startować w kategorii do 86 kg.

Jeśli chodzi o formuły planszowe, takie jak kick-light czy light contact, wcześniej startowałem w kategorii do 94 kg, natomiast w tym roku walczyłem do 89 kg i przy tej wadze również chciałbym pozostać.

Czy różnica pomiędzy kategoriami wagowymi jest mocno odczuwalna podczas walki?

- Oczywiście, jest kolosalna. Inaczej walczy się z większymi zawodnikami, a inaczej z mniejszymi. Kategoria do 91 kg jest zdecydowanie cięższa. Mam dosyć dobre warunki fizyczne, ale zawodnicy w tej kategorii są naprawdę mocni. Same warunki fizyczne robią dużą różnicę.

Inaczej skraca się dystans, inaczej podchodzi się do przeciwnika, bo każdy cios waży. To zupełnie inna walka niż chociażby w kategoriach do 67, 71 czy 75 kg. Zejście do niższej kategorii może dać mi większy komfort psychiczny i niewielką przewagę warunków fizycznych, które w formule ringowej mają ogromne znaczenie.

Jak wyglądają przygotowania do walki? Czy wiążą się ze specjalną dietą i dużymi restrykcjami?

- Dużo zależy od tego, jaki jest to start i ile ważę na co dzień. Walki amatorskie różnią się od zawodowych. W amatorskich walczymy w kaskach, ochraniaczach piszczeli i trochę większych rękawicach. Rundy trwają po dwie minuty. W zawodowym ringu są to już trzy minuty, więc jest trudniej.

Na co dzień ważę około 91–94 kg, dlatego startując w kategorii do 91 kg, musiałem zrzucić kilka kilogramów. Trzeba też pamiętać, że przeciwnik może na co dzień ważyć np. 100 kg i zejść do 91 kg. Wtedy po jego stronie nadal pozostaje przewaga warunków fizycznych.

Nie stosuję jakiejś specjalnej diety. Znam już swój organizm, wiem, co i jak jeść, czego nie pić i czego unikać. Najważniejsze jest zmieszczenie się w limicie wagowym i to jest chyba największa zmora.

Oprócz własnych startów prowadzi Pan również treningi. Jak udaje się łączyć rolę zawodnika i trenera?

- Ja tym żyję. Każdego dnia jestem na sali i rozwijam się zarówno jako trener, jak i zawodnik. Wszystko się ze sobą łączy. Oczywiście łatwiej byłoby mieć swojego trenera, tylko trenować i przygotowywać się do zawodów, ale w Polsce jest to mało możliwe.

Mi to jednak nie przeszkadza. Żyję tym sportem i treningami. Czasami jedno może kolidować z drugim, dlatego trzeba wszystko odpowiednio poukładać, żeby móc startować jako zawodnik i jednocześnie prowadzić innych. Rozwijamy grupy, zdobywamy tytuły i jeździmy na zawody. Mamy sekcje w Ostrzeszowie, Sycowie, Radłowie i Ostrowie, więc trzeba to wszystko ze sobą połączyć, a nie zawsze jest łatwo.

Wróćmy jeszcze do dwóch złotych medali. Czy uważa Pan ten wynik za największy sukces w dotychczasowej karierze?

- W kontekście zdobycia dwóch złotych medali być może jest to jedno z większych osiągnięć, ale turniej turniejowi nierówny. Kilka miesięcy temu startowałem również w Mistrzostwach Polski, gdzie po trzech dobrych walkach zdobyłem wicemistrzostwo w kategorii do 91 kg. Myślę, że te osiągnięcia są porównywalne.

Dużo zależy od obsady turnieju i liczby walk, które trzeba stoczyć, żeby zdobyć tytuł. Tutaj wszystko dobrze się ułożyło i ostatecznie stoczyłem cztery walki podczas jednego turnieju. To naprawdę dużo. Niektórzy początkujący zawodnicy mają dwie walki w ciągu całego roku, a ja w tym roku stoczyłem już około 14–15, w tym trzy zawodowe.

To duży sukces, ale myślę, że osiągnięcia międzynarodowe są jeszcze przede mną. Nie chcę robić z tego tytułu nie wiadomo czego. Dla mnie to kolejny przystanek i kolejne doświadczenie. Czuję, że stać mnie na dużo więcej. Taki już jestem, że ciągle mi mało.

Skoro apetyt na kolejne sukcesy pozostaje, to jaki jest następny cel? Dokąd chciałby Pan dojść?

- Może nie nazwałbym tego marzeniem, ale bardziej celem i ciekawością. Chciałbym pokazać się na arenie międzynarodowej, pojechać na zawody jako reprezentant Polski i zaprezentować się z jak najlepszej strony.

Bardziej cieszyłby mnie brązowy czy srebrny medal Mistrzostw Europy niż kolejne złoto Mistrzostw Polski. Oczywiście nie umniejszam żadnemu osiągnięciu, bo każdy medal i każda walka są ważne. Trener zawsze powtarza, że walki trzeba umieć wygrywać.

Jeszcze w tym roku czeka nas kilka startów. W planach są Puchar Polski w formule full contact, Puchar Polski K-1 oraz Silesia Open w Będzinie.

Szymon Walczak